Biografie van Hella s. Haasse door Aleid Truijens

Aandacht voor Hella S. Haasse. Recensie uit NRC: Het zwarte schrift – het klinkt als iets uit een speurdersverhaal, en voor Aleid Truijens moet het dé vondst geweest zijn die haar bronnenonderzoek voor de biografie van Hella S. Haasse de moeite waard maakte. Het is een opmerkelijk document, dat schrift. Want de schrijfster had in haar nadagen meermaals laten weten aan een biografie geen behoefte te hebben. Ze probeerde tijdens de totstandkoming van een eerdere biografische aanzet (Spiegelbeeld en schaduwspel van Margot Dijkgraaf) dan ook de regie te behouden. Uiteindelijk verzoende Haasse zich met de onvermijdelijke komst van een biograaf, door grote delen van haar archief aan de papierversnipperaar te voeren. Niet dat er niets bewaard bleef, integendeel. En dat ene zwarte schrift (er waren er meer), een groot en dik kasboek, priegelig volgepend, ontkwam. Ondanks, nota bene, de ‘brandbare inhoud’ die Truijens erin aantrof. ‘Ze schreef er haar meest persoonlijke ontboezemingen in, ze uitte haar zorgen, haar verdriet, haar angsten [...].’ Haasse spaarde het, ‘wetend dat haar nabestaanden, en wellicht anderen, haar “verboden gedachten”, zoals zij ze zelf in het schrift noemt, zouden lezen’. Waarom ze dat deed, of wat dat over Haasse zegt, is een van de onopgehelderde raadsels van deze biografie – maar het sluit goed aan bij de paradoxale aard van Haasse, die oprijst uit dit boek. Ze was iemand die aandacht en waardering zocht maar ook een buitenstaander bleef (en misschien ook wel wilde blijven). Iemand die zich graag uitte, maar meestal met omfloerste omwegen en niet al te uitgesproken. Iemand die de controle over het beeld dat men van haar had graag zelf bepaalde. En daar slaagde ze in: aan het eind van haar leven viel Haasse het ene na het andere eerbetoon ten deel, al zou ze altijd buiten de ‘Grote Drie’ vallen – de hanige titel die de schrijvers Hermans, Reve en Mulisch in het centrum van de literaire macht zette. Dan was Haasse toch wel, zo klonk uiteindelijk, de ‘Grote Vierde’. Ze ging de geschiedenis in als, paradoxaal gezegd, de meest centrale buitenstaander van haar literaire generatie.

De zonde waard van Simone van der Vlugt.

Aangrijpende roman over lid zijn van de Jehovaś getuigen en welke gevolgen dit kan hebben. De schrijfster heeft dit thema verwerkt in een thriller.

Onze man in Deventer

Dit jaar voor de tweede keer deze prijs gewonnen. Luister ook zaterdag van op zondagnacht naar onze man in Deventer, De moeite waard!

Mooie fietstocht langs de Plattedel

Erwin Wurm in Jan Cunen

Rob Kemps bij Gijs Groenteman

#81: Rob Kemps, artiest (Met Groenteman in de kast) Rob Kemps komt langs in de archiefkast. Omdat het een kleine moeite is, waar iedereen blijer van wordt, doet hij Gijs een fles gin cadeau. Ze praten over Jacques Brel, over Robs vader en voor de verandering ook even over zijn moeder. Rob is een ‘simpelheidsgoeroe’ die probeert het leven niet al te serieus te nemen, en er vooral van te genieten. Zo lang duurt het leven immers niet.

Marc Reugebrinc

Marc Reugebrink is een geboren Twent, studeerde in Groningen, maar woont en werkt al 20 jaar in Gent. Zijn nieuwe boek ‘De vrouw die niet bestond’ gaat over de zoektocht van een dochter naar haar vader. Met zijn roman ‘Het grote uitstel’ won hij in 2008 De Gouden Uil. Daarnaast verschenen van zijn hand ‘Menens’, ‘Het huis van de Zalmen’ en ‘Zout’. Luister naar de podcast.

Bonita avenue nu als toneelbwerking

Neem een kijkje in de universiteitsbibliotheek van Amsterdam

Nooit meer slapen 2000 keer

Wilfried de Jong spreekt met Pieter van der Wielen en Lotje IJzermans.Nooit Meer Slapen beleeft haar 2000ste uitzending! Om dat te vieren, vraagt Wilfried de Jong presentatoren Pieter van der Wielen en Lotje IJzermans het hemd van het lijf in een speciale podcast aflevering. Ze praten over de kunst van het interviewen, de drang om nergens bij te horen en de krentenbollen van Peter R. de Vries

Stijn ter Braak in Den Bosch

Elk potje en pilletje in de badkamer met uiterste precisie nagemaakt DEN BOSCH - Een wastafel met zeepje, de afgeragde tandenborstel, een leeggedrukte pillenstrip, de haardroger en een volle toilettas. Het is er allemaal, minutieus nagemaakt door kunstenaar Stijn ter Braak en nu te zien bij Galerie Mieke van Schaijk.

Expositie De meer van Theo Poort in Osse gemeentehuis

De kunstenaar Theo Poort exposeert vanaf 3 januari zijn werk in het gemeentehuis in Oss. In de expositie zijn 30 aquarellen te zien. De kunstschilder haalt zijn inspiratie uit Oss en omgeving. In de tentoonstelling zijn bijna vijftien aquarellen van plekken uit het Ossermeergebied te zien. Verder zijn er impressies van het Brabantse land in de omgeving van Oss te bekijken. De kunstwerken zijn tot en met 11 februari te bewonderen.

Huis van fluweel

Kerk overlangel met spitstoren

Museum Dreischor

Nu bij binnenste buiten museum in Dreischor